Bel Greco Multi instrumental singers verity of style music covers and originals

Συνέντευξη στη Χριστιάνα Θεοφάνους για την Kalithea Press, σε συνεργασία με το Kalithea Radio και τον Galaxias FM 92.1 Φωκίδας
1. Κύριε Γιάννη Αποστολίδη, για πολλά χρόνια ζήσατε και δραστηριοποιηθήκατε επαγγελματικά στην Αγγλία. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε να επιλέξετε το εξωτερικό και πώς διαμορφώθηκε αυτή η μακρόχρονη διαδρομή στη ζωή και την καλλιτεχνική σας πορεία;
Η απόφασή μου να φύγω για την Αγγλία το 1995 προέκυψε από την ανάγκη μου να εξελιχθώ μουσικά και να γνωρίσω νέους ορίζοντες. Είχα ήδη αποκτήσει σημαντικές εμπειρίες στην Ελλάδα. Από τον Σεπτέμβριο του 1989, όταν εγκαταστάθηκα στη χώρα, άρχισα να εργάζομαι ως μπασίστας σε μουσικές σκηνές, ενώ παράλληλα αναζητούσα διαφορετικούς τρόπους να εκφραστώ καλλιτεχνικά.
Το 1994 και το 1995 συμμετείχα ως lead singer σε μια μουσικοθεατρική παράσταση στο Μύλος Club της Θεσσαλονίκης. Το 1994, επίσης, ηχογράφησα ένα άλμπουμ με αγγλικό στίχο, με ένα ροκ συγκρότημα, στο στούντιο Παπαζόγλου.
Όταν ολοκληρώθηκε η συνεργασία μου με το Μύλος Club, αισθάνθηκα ότι έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα. Ήθελα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, να έρθω σε επαφή με άλλες μουσικές κουλτούρες και να διευρύνω τις δυνατότητές μου.
Έτσι, το 1995 έφυγα για το Λονδίνο, όπου έζησα μέχρι το 2002. Αυτά τα χρόνια αποτέλεσαν ένα καθοριστικό κεφάλαιο της ζωής μου. Εργάστηκα ως τραγουδιστής, έπαιξα σαξόφωνο και φλάουτο και γνώρισα από κοντά ένα πολυπολιτισμικό μουσικό περιβάλλον.
Η διαδρομή μου δεν ήταν πάντα εύκολη, αλλά με δίδαξε να επιμένω, να προσαρμόζομαι και να μην επαναπαύομαι. Πιστεύω ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να παραμένει σε διαρκή αναζήτηση. Η μουσική δεν είναι ένας δρόμος που τον μαθαίνεις μια φορά και τελειώνει· είναι μια συνεχής διαδικασία ανακάλυψης.
2. Γνωρίζουμε ότι περάσατε και από τον χώρο της μουσικής του δρόμου, όπου καταφέρνατε να δημιουργείτε έναν ολοκληρωμένο μουσικό ήχο, στήνοντας ουσιαστικά μια ολόκληρη μουσική μπάντα μόνος σας, με τη βοήθεια του κατάλληλου εξοπλισμού. Παράλληλα, ερμηνεύετε τραγούδια σε πολλές γλώσσες. Πώς ξεκίνησε αυτή η εμπειρία και τι σας δίδαξε η άμεση επαφή με τον κόσμο;
Η μουσική του δρόμου ήταν μια επιθυμία που είχα για πολλά χρόνια. Όταν ζούσα στο Λονδίνο, δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να τη δοκιμάσω, καθώς από την πρώτη στιγμή εργαζόμουν ως τραγουδιστής σε μπαρ και εστιατόρια. Παράλληλα, έπαιζα σαξόφωνο και φλάουτο και συμμετείχα σε jam sessions στις παμπ της γειτονιάς μου, όπου είχα τη δυνατότητα να εξελίσσομαι μέσα από τη ζωντανή μουσική και τη συνεργασία με άλλους μουσικούς.
Τελικά, πραγματοποίησα αυτή την επιθυμία πριν από δύο καλοκαίρια, εδώ στη Χαλκιδική. Ήταν για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία, γιατί κατάφερα να δοκιμάσω κάτι που σκεφτόμουν εδώ και χρόνια.
Με τη βοήθεια του κατάλληλου εξοπλισμού, μπορώ να δημιουργώ έναν ολοκληρωμένο μουσικό ήχο, δίνοντας την αίσθηση μιας ολόκληρης μπάντας, ενώ βρίσκομαι μόνος μου. Αυτό απαιτεί τεχνική γνώση, προετοιμασία και συνεχή συγκέντρωση.
Η μουσική του δρόμου, όμως, έχει και μια άλλη διάσταση. Έρχεσαι σε άμεση επαφή με ανθρώπους που μπορεί να μη σε γνωρίζουν καθόλου. Δεν υπάρχει απαραίτητα η προβολή μιας οργανωμένης σκηνής ή η προσδοκία ενός συγκεκριμένου θεάματος. Ο κόσμος σταματά, ακούει και αντιδρά αυθόρμητα.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι η επικοινωνία. Ερμηνεύοντας τραγούδια σε διαφορετικές γλώσσες, μπορώ να προσεγγίζω ανθρώπους με διαφορετικές πολιτισμικές αναφορές. Η μουσική έχει αυτή τη μαγική δυνατότητα: ακόμη κι όταν δεν καταλαβαίνουμε όλες τις λέξεις, μπορούμε να αισθανθούμε το συναίσθημα.
3. Η Αγγλία είναι μια χώρα με πολυπολιτισμικό περιβάλλον και διαφορετικές μουσικές επιρροές. Πώς ήταν η εμπειρία σας ως Έλληνας τραγουδιστής εκεί; Ποιες δυσκολίες συναντήσατε και ποιες ευκαιρίες σάς δόθηκαν για να εξελιχθείτε καλλιτεχνικά;
Το Λονδίνο υπήρξε για μένα ένα μεγάλο σχολείο. Από την πρώτη στιγμή εργάστηκα ως τραγουδιστής σε μπαρ και εστιατόρια, ενώ παράλληλα έπαιζα σαξόφωνο και φλάουτο. Συμμετείχα συχνά σε jam sessions στις παμπ της γειτονιάς μου, όπου ερχόμουν σε επαφή με μουσικούς διαφορετικών επιρροών και ανέπτυσσα τόσο τις φωνητικές μου δυνατότητες όσο και τις δεξιότητές μου ως οργανοπαίκτης.
Η καθημερινότητά μου, ωστόσο, είχε και μια δύσκολη πλευρά. Τα πρωινά εργαζόμουν με μερική απασχόληση σε ένα σάντουιτσάδικο στο City του Λονδίνου. Έπλενα δοχεία φαγητού και ετοίμαζα σάντουιτς, ενώ τα βράδια με περίμενε η σκηνή. Ήταν μια πραγματικότητα που απαιτούσε σκληρή δουλειά και πειθαρχία.
Το 1998 ξεκίνησα μεταπτυχιακές σπουδές στη μουσική διδασκαλία στο Middlesex University. Δυστυχώς, δεν κατάφερα να τις ολοκληρώσω, καθώς οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με ανάγκαζαν να εργάζομαι τα βράδια. Είναι κάτι που εξακολουθώ να σκέφτομαι με λύπη, αλλά τότε έπρεπε να ανταποκριθώ στις ανάγκες της ζωής και της δουλειάς μου.
Την ίδια χρονιά συμμετείχα ως φλαουτίστας στο άλμπουμ Kingsize των Boo Radleys, παίζοντας φλάουτο σε δύο τραγούδια. Το όνομά μου, Yannis Apostolidis, αναγράφεται στο εξώφυλλο του δίσκου. Ήταν μια σημαντική εμπειρία για μένα και είχα την επιθυμία να υπάρξει συνέχεια αυτής της συνεργασίας.
Η Αγγλία μού έμαθε ότι το ταλέντο είναι σημαντικό, αλλά δεν αρκεί από μόνο του. Χρειάζονται επιμονή, συνέπεια, επαγγελματισμός και η διάθεση να αξιοποιείς κάθε ευκαιρία. Κυρίως, έμαθα να μην εγκαταλείπω τη μουσική, ακόμη κι όταν οι συνθήκες της ζωής απαιτούν μεγάλες προσωπικές θυσίες.
4. Στην πορεία σας στο εξωτερικό βρεθήκατε και στην Αγία Πετρούπολη, όπου πραγματοποιήσατε συναυλίες και επαγγελματικές συνεργασίες. Θα θέλατε να μας μεταφέρετε λίγο από την ατμόσφαιρα εκείνων των εμφανίσεων; Πώς σας υποδέχθηκε το κοινό και τι ξεχωριστό κρατάτε από αυτή την εμπειρία;
Η Αγία Πετρούπολη αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο της μουσικής μου διαδρομής. Από το 2007 έως το 2010 ταξίδευα εκεί κατά τη χειμερινή περίοδο μαζί με τον φίλο και συνεργάτη μου, τον πληκτρά Γιώργο Απαζίδη, πραγματοποιώντας συναυλίες και επαγγελματικές συνεργασίες.
Ήταν μια διαφορετική εμπειρία από εκείνη της Αγγλίας, καθώς ερχόμασταν σε επαφή με ένα άλλο πολιτισμικό περιβάλλον και με ανθρώπους που είχαν διαφορετικές μουσικές αναφορές. Για έναν μουσικό, τέτοιες εμπειρίες είναι πολύτιμες, γιατί σε αναγκάζουν να παραμένεις ανοιχτός, να παρατηρείς και να προσαρμόζεσαι.
Αυτό που κρατώ από την περίοδο εκείνη είναι η αξία της συνεργασίας και της ζωντανής μουσικής επικοινωνίας. Όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, δεν αρκεί να εκτελέσεις σωστά ένα τραγούδι. Χρειάζεται να δημιουργήσεις μια σχέση με το κοινό και να μεταφέρεις το συναίσθημα της ερμηνείας.
Η μουσική μού έδωσε την ευκαιρία να εργαστώ σε διαφορετικές χώρες και να γνωρίσω ανθρώπους που ίσως να μην είχα συναντήσει ποτέ διαφορετικά. Αυτή η δυνατότητα επικοινωνίας πέρα από σύνορα είναι ένα από τα στοιχεία που εκτιμώ περισσότερο στην καλλιτεχνική μου πορεία.
5. Όταν ένας Έλληνας καλλιτέχνης εμφανίζεται μακριά από την πατρίδα του, η μουσική αποκτά συχνά έναν ιδιαίτερο συναισθηματικό χαρακτήρα. Το διαπιστώσατε αυτό στις συναυλίες σας στο εξωτερικό; Πώς εκφράζεται η σχέση του κοινού με το ελληνικό τραγούδι, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται μακριά από την Ελλάδα;
Πιστεύω ότι το ελληνικό τραγούδι κουβαλά ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο. Για τους Έλληνες που ζουν μακριά από την πατρίδα, μια γνώριμη μελωδία μπορεί να ξυπνήσει αναμνήσεις, να θυμίσει οικογενειακές στιγμές και να τους φέρει νοερά πιο κοντά στον τόπο τους.
Η μουσική λειτουργεί σαν μια γέφυρα ανάμεσα στο παρόν και στις αναμνήσεις μας. Μπορεί να μας θυμίσει ανθρώπους, μέρη και στιγμές που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη ζωή μας.
Παράλληλα, θεωρώ ότι η δύναμη του τραγουδιού δεν περιορίζεται στη γλώσσα. Ένας άνθρωπος που δεν μιλά ελληνικά μπορεί να συγκινηθεί από μια ερμηνεία, να αισθανθεί τη μελωδία και να αντιληφθεί το συναίσθημα που μεταφέρει ο τραγουδιστής.
Ως μουσικός, αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Θέλω να μπορώ να επικοινωνώ με διαφορετικούς ανθρώπους και να χρησιμοποιώ τη φωνή μου για να μεταφέρω συναισθήματα που είναι κοινά σε όλους μας.
Το ελληνικό τραγούδι έχει πλούσια παράδοση, έντονη μελωδικότητα και ιδιαίτερη εκφραστική δύναμη. Πιστεύω ότι αξίζει να ταξιδεύει ακόμη περισσότερο, διατηρώντας την αυθεντικότητα και την ταυτότητά του.
6. Εκτός από τις ζωντανές εμφανίσεις, η καλλιτεχνική πορεία περιλαμβάνει συνεργασίες, επαγγελματικές επαφές και πολλές διαφορετικές δραστηριότητες. Ποιες θεωρείτε τις σημαντικότερες στιγμές της διαδρομής σας στην Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη; Υπήρξαν άνθρωποι ή συνεργασίες που επηρέασαν ουσιαστικά την πορεία σας;
Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ορισμένους σταθμούς, θα αναφερόμουν αρχικά στην εμπειρία μου στο Λονδίνο, όπου είχα τη δυνατότητα να εξελιχθώ ως τραγουδιστής και οργανοπαίκτης μέσα από την καθημερινή εργασία και τη συμμετοχή μου σε μουσικές συναντήσεις.
Ιδιαίτερη θέση έχει η συμμετοχή μου στο άλμπουμ Kingsize των Boo Radleys το 1998, όπου έπαιξα φλάουτο σε δύο τραγούδια. Το γεγονός ότι το όνομά μου, Yannis Apostolidis, αναγράφεται στο εξώφυλλο αποτελεί μια συγκεκριμένη και σημαντική ανάμνηση από εκείνη την περίοδο.
Ένας άλλος σταθμός ήταν το 2002, λίγο πριν επιστρέψω στην Ελλάδα, όταν δημιούργησα το προσωπικό μου άλμπουμ Vacant Alleyways. Περιλαμβάνει έξι δικά μου τραγούδια, με δική μου παραγωγή. Είχα την αίσθηση ότι έκλεινε ένας μεγάλος κύκλος της ζωής μου και ήθελα να αφήσω πίσω μου ένα έργο που να εκφράζει προσωπικά εμένα.
Μετά την επιστροφή μου, συνεργάστηκα επί περίπου δέκα χρόνια με τον φίλο μου και πληκτρά Γιώργο Απαζίδη, με τον οποίο εργαζόμασταν σε ξενοδοχεία της Χαλκιδικής. Οι ρυθμοί ήταν απαιτητικοί, καθώς δουλεύαμε επτά ημέρες την εβδομάδα. Παράλληλα, ταξιδεύαμε μαζί στην Αγία Πετρούπολη κατά τους χειμώνες της περιόδου 2007–2010.
Κάθε συνεργασία έχει τη δική της αξία. Όταν μοιράζεσαι τη σκηνή με άλλους μουσικούς, μαθαίνεις να ακούς, να συνεργάζεσαι και να σέβεσαι τη διαφορετική προσέγγιση του καθενός. Αυτές οι εμπειρίες είναι εξίσου σημαντικές με τις προσωπικές διακρίσεις, γιατί σε διαμορφώνουν και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο.
7. Έπειτα από τόσα χρόνια στο εξωτερικό, πιστεύετε ότι αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο ένας καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται τη μουσική, το κοινό και τον ίδιο του τον εαυτό; Τι σας δίδαξε αυτή η μακρόχρονη εμπειρία;
Αναμφίβολα, η ζωή σε διαφορετικές χώρες επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπεις τη μουσική και τον κόσμο. Όταν έρχεσαι σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες, ακούσματα και ανθρώπους, καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να εκφραστείς καλλιτεχνικά.
Η δική μου πορεία περιλάμβανε διαφορετικούς ρόλους. Ξεκίνησα ως μπασίστας, ασχολήθηκα με το τραγούδι, έπαιξα σαξόφωνο και φλάουτο, συμμετείχα σε συγκροτήματα και συνεργασίες και δημιούργησα τα δικά μου τραγούδια. Κάθε εμπειρία μού πρόσφερε κάτι διαφορετικό.
Έμαθα επίσης ότι η μουσική απαιτεί συνεχή δουλειά. Δεν αρκεί να έχεις γνώσεις ή ταλέντο. Χρειάζεται να παραμένεις ενεργός, να δοκιμάζεις νέες ιδέες και να αποδέχεσαι ότι πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να μάθεις.
Ως άνθρωπος, η ζωή στο εξωτερικό με έκανε να στηρίζομαι περισσότερο στις δυνάμεις μου και να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ψυχραιμία. Ταυτόχρονα, με βοήθησε να καταλάβω πόσο σημαντική είναι η ισορροπία ανάμεσα στις επαγγελματικές φιλοδοξίες και στις προσωπικές μας ευθύνες.
Σήμερα, ως δάσκαλος μουσικής στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών στα Νέα Μουδανιά, βλέπω τη μουσική και από μια διαφορετική πλευρά: ως ένα μέσο εκπαίδευσης, δημιουργικότητας και προσωπικής ανάπτυξης.
Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης εξελίσσεται πραγματικά όταν δεν σταματά να μαθαίνει, αλλά και όταν βρίσκει τρόπους να μεταδίδει όσα έχει αποκτήσει μέσα από τη διαδρομή του.
8. Η ζωή μακριά από την πατρίδα έχει τις όμορφες στιγμές της, αλλά ενδεχομένως και δυσκολίες που δεν είναι πάντα ορατές στους άλλους. Πώς βιώσατε εσείς αυτή την απόσταση; Υπήρξαν στιγμές που σας έλειψε ιδιαίτερα η Ελλάδα ή που αισθανθήκατε ότι η μουσική σάς βοηθούσε να διατηρείτε ζωντανή τη σύνδεσή σας μαζί της;
Η ζωή στο εξωτερικό έχει πολλές πλευρές. Από τη μία, σου δίνει την ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, να εργαστείς σε διαφορετικά περιβάλλοντα και να ανακαλύψεις δυνατότητες που ίσως δεν είχες φανταστεί. Από την άλλη, σε αναγκάζει να επαναπροσδιορίσεις τις προτεραιότητές σου και να σκεφτείς τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή σου.
Για μένα, η επιστροφή στην Ελλάδα το 2002 ήταν μια απόφαση που συνδεόταν άμεσα με την οικογένειά μου. Η γυναίκα μου και οι κόρες μου ζούσαν μαζί μου στην Αγία Πετρούπολη, όμως θέλαμε τα παιδιά μας να ξεκινήσουν δυναμικά τη σχολική τους πορεία στην Ελλάδα και να αποκτήσουν σωστές βάσεις στην ελληνική γλώσσα.
Ήταν μια απόφαση που πήραμε με γνώμονα το μέλλον τους. Η μουσική ήταν και παραμένει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, αλλά για μένα η οικογένεια αποτελούσε πάντοτε προτεραιότητα.
Μετά την επιστροφή μου, συνέχισα να εργάζομαι ως μουσικός στη Χαλκιδική, αξιοποιώντας και το προσωπικό μου άλμπουμ Vacant Alleyways, το οποίο με βοήθησε επαγγελματικά στις συνεργασίες μου με ξενοδοχεία.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, αισθάνομαι ότι εκείνη η απόφαση είχε ουσιαστικό νόημα. Οι κόρες μου σπουδάζουν πλέον μουσική και καλλιεργούν το δικό τους ταλέντο. Είμαι πανευτυχής και ευγνώμων στον Θεό και στην πρώην σύζυγό μου για την πορεία και τις επιτυχίες τους.
Για μένα, η μεγαλύτερη δικαίωση δεν είναι μόνο η επαγγελματική εξέλιξη. Είναι να βλέπεις τα παιδιά σου να προχωρούν, να βρίσκουν τον δρόμο τους και να δημιουργούν το δικό τους μέλλον.
9. Με βάση τις εμπειρίες σας στην Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη, πώς θα συγκρίνατε τις μουσικές προτιμήσεις και την ανταπόκριση του κοινού στις διαφορετικές χώρες; Πιστεύετε ότι το ελληνικό τραγούδι έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη διεθνή παρουσία;
Κάθε χώρα έχει τη δική της μουσική κουλτούρα, τις δικές της παραδόσεις και τις δικές της προτιμήσεις. Η εμπειρία μου στην Αγγλία με έφερε σε επαφή με ένα ιδιαίτερα πολυπολιτισμικό περιβάλλον, ενώ τα ταξίδια μου στην Αγία Πετρούπολη μού έδωσαν τη δυνατότητα να γνωρίσω ένα διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο.
Δεν θεωρώ ότι το κοινό μπορεί να αντιμετωπιστεί ως κάτι ενιαίο. Ακόμη και μέσα στην ίδια χώρα, οι άνθρωποι έχουν διαφορετικά ακούσματα και διαφορετικούς τρόπους να προσεγγίζουν τη μουσική. Εκείνο που πιστεύω ότι μας ενώνει είναι η ανάγκη να συγκινηθούμε, να διασκεδάσουμε και να βρούμε τραγούδια που εκφράζουν τις εμπειρίες μας.
Το ελληνικό τραγούδι έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη διεθνή παρουσία. Διαθέτει πλούσια μελωδικότητα, ιδιαίτερη συναισθηματική δύναμη και μια πολιτιστική παράδοση που αξίζει να γίνει γνωστή σε περισσότερο κόσμο.
Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται ποιότητα, δημιουργικότητα, σωστή προβολή και διάθεση για συνεργασίες με μουσικούς από άλλες χώρες. Οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν σήμερα σημαντικές δυνατότητες, καθώς ένας καλλιτέχνης μπορεί να παρουσιάσει τη δουλειά του σε κοινό που βρίσκεται πολύ μακριά από τον τόπο του.
Πιστεύω, ωστόσο, ότι δεν πρέπει να αλλοιώνουμε την ταυτότητά μας για να γίνουμε αποδεκτοί. Αντίθετα, πρέπει να αναδεικνύουμε όσα κάνουν τη μουσική μας ξεχωριστή και να τα παρουσιάζουμε με σύγχρονο και αυθεντικό τρόπο.
10. Κοιτάζοντας προς το μέλλον, ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά και καλλιτεχνικά σας σχέδια; Να περιμένουμε νέες συναυλίες, συνεργασίες ή κάποια καινούργια μουσική πρόταση;
Η μουσική εξακολουθεί να αποτελεί βασικό κομμάτι της ζωής μου. Σήμερα εργάζομαι ως δάσκαλος μουσικής στο ΚΔΑΠ Νέων Μουδανιών, όπου έχω την ευκαιρία να μεταδίδω τις γνώσεις και την αγάπη μου για τη μουσική στα παιδιά.
Για μένα, η διδασκαλία είναι μια ιδιαίτερη ευθύνη. Κάθε παιδί έχει τη δική του προσωπικότητα και τις δικές του δυνατότητες. Ο ρόλος μας είναι να το βοηθήσουμε να ανακαλύψει τη δημιουργικότητά του και να αποκτήσει μια ουσιαστική σχέση με τη μουσική.
Παράλληλα, θέλω να διατηρώ ενεργή τη σχέση μου με το τραγούδι και τη ζωντανή ερμηνεία. Έχω περάσει πολλά χρόνια στη σκηνή και η επαφή με το κοινό παραμένει για μένα μια ξεχωριστή εμπειρία.
Το προσωπικό μου άλμπουμ Vacant Alleyways αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της δημιουργικής μου ταυτότητας, καθώς περιλαμβάνει έξι δικά μου τραγούδια και δική μου παραγωγή. Η δημιουργία προσωπικής μουσικής είναι κάτι που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα, γιατί μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζομαι μέσα από τις δικές μου ιδέες.
Θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι, να παραμένω ανοιχτός σε νέες συνεργασίες και να αξιοποιώ τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια ηλικία ή κάποιο συγκεκριμένο στάδιο μετά το οποίο ένας μουσικός πρέπει να σταματήσει να δημιουργεί.
Όσο υπάρχει αγάπη για τη μουσική, υπάρχει πάντα χώρος για το επόμενο βήμα.
11. Ύστερα από τόσα χρόνια εμπειριών, ταξιδιών και καλλιτεχνικών αναζητήσεων, τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο όταν ανεβαίνετε στη σκηνή και συναντάτε το κοινό σας;
Αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η στιγμή που αισθάνομαι ότι δημιουργείται μια πραγματική σύνδεση ανάμεσα σε εμένα και στους ανθρώπους που με ακούν.
Για μένα, το τραγούδι δεν είναι απλώς η σωστή εκτέλεση μιας μελωδίας ή ενός στίχου. Είναι η δυνατότητα να μεταφέρεις συναισθήματα, να αφηγηθείς μια ιστορία και να δώσεις στον ακροατή την ευκαιρία να αναγνωρίσει μέσα σε αυτή κάτι από τη δική του ζωή.
Έχω περάσει από διαφορετικά μουσικά περιβάλλοντα, από τις σκηνές της Θεσσαλονίκης μέχρι τα μπαρ και τα εστιατόρια του Λονδίνου, τις συναυλίες στο εξωτερικό και τις μουσικές εμφανίσεις στη Χαλκιδική. Κάθε χώρος έχει τις δικές του απαιτήσεις, όμως η ουσία παραμένει η ίδια: να επικοινωνήσεις με ειλικρίνεια.
Θα ήθελα κάθε άνθρωπος που με ακούει να παίρνει μαζί του ένα όμορφο συναίσθημα, μια ανάμνηση ή μια στιγμή που θα τον κάνει να αισθανθεί καλύτερα. Μερικές φορές, ένα τραγούδι μπορεί να μας θυμίσει κάποιον αγαπημένο μας άνθρωπο ή να μας δώσει δύναμη σε μια δύσκολη περίοδο.
Αυτή είναι για μένα η αξία της μουσικής. Δεν χρειάζεται πάντα να εντυπωσιάζει. Αρκεί να αγγίζει την καρδιά.
12. Αν ανατρέξετε σε όλα αυτά τα χρόνια της ζωής και της καλλιτεχνικής σας διαδρομής, από την Ελλάδα μέχρι την Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη, ποια στιγμή θεωρείτε ότι σας σημάδεψε περισσότερο; Και ποιο είναι εκείνο το όνειρο που εξακολουθεί να σας δίνει δύναμη να συνεχίζετε;
Υπήρξαν πολλές καθοριστικές στιγμές στη ζωή μου, αλλά θα ξεχώριζα δύο αποφάσεις που επηρέασαν ουσιαστικά την πορεία μου: την αναχώρησή μου για την Αγγλία το 1995 και την επιστροφή μου στην Ελλάδα το 2002.
Η πρώτη απόφαση προέκυψε από την ανάγκη μου να εξελιχθώ ως μουσικός. Ήθελα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, να γνωρίσω νέες μουσικές επιρροές και να ανακαλύψω τις δυνατότητές μου. Το Λονδίνο μού έδωσε πολλές εμπειρίες, επαγγελματικές ευκαιρίες και σημαντικά μαθήματα ζωής.
Η δεύτερη απόφαση συνδέθηκε με την οικογένειά μου. Επιστρέψαμε στην Ελλάδα για να μπορέσουν οι κόρες μας να μεγαλώσουν στον τόπο τους, να μάθουν σωστά την ελληνική γλώσσα και να ξεκινήσουν με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις τη σχολική τους πορεία.
Σήμερα, βλέποντας και τις δύο να σπουδάζουν στο μουσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και παράλληλα στο τμήμα πιάνου του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, αισθάνομαι απέραντη χαρά και υπερηφάνεια.
Είμαι ευγνώμων στον Θεό και στην πρώην σύζυγό μου για τη συμβολή της στην ανατροφή και στην πορεία των παιδιών μας. Για μένα, η μεγαλύτερη επιτυχία δεν είναι μόνο όσα καταφέρνουμε προσωπικά, αλλά και όσα μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας, ώστε να προχωρήσουν και να δημιουργήσουν το δικό τους μέλλον.
Αυτό που εξακολουθεί να μου δίνει δύναμη είναι η αγάπη μου για τη μουσική και η ανάγκη μου να δημιουργώ και να επικοινωνώ μέσα από αυτή. Θέλω να συνεχίσω να τραγουδώ, να εξελίσσομαι και να μεταδίδω τις γνώσεις μου στη νέα γενιά. Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος χρειάζεται ένα όνειρο που να τον κινητοποιεί, ανεξάρτητα από την ηλικία ή τη διαδρομή που έχει ήδη διανύσει.
13. Και κλείνοντας, κύριε Αποστολίδη, αν είχατε την ευκαιρία να στείλετε ένα μήνυμα στον νεότερο εαυτό σας, τότε που ξεκινούσατε την καλλιτεχνική σας διαδρομή, ποια συμβουλή θα του δίνατε; Και τι θα θέλατε να πείτε σήμερα στους ανθρώπους που σας ακολουθούν και εξακολουθούν να πιστεύουν στη δύναμη της μουσικής και των ονείρων;
Αν είχα την ευκαιρία να μιλήσω στον νεότερο εαυτό μου, θα του έλεγα να συνεχίσει να τολμά, να μη φοβάται τις αλλαγές και να μην εγκαταλείπει ποτέ την ανάγκη του να εξελίσσεται. Θα του έλεγα να έχει υπομονή, να δουλεύει με συνέπεια και να αποδέχεται ότι δεν έρχονται όλα στη ζωή τη στιγμή που τα περιμένουμε.
Η δική μου πορεία μού έμαθε ότι τα όνειρα χρειάζονται προσπάθεια και θυσίες. Υπήρξαν περίοδοι που έπρεπε να συνδυάσω δύσκολες εργασιακές συνθήκες με τη μουσική, να πάρω αποφάσεις που δεν ήταν εύκολες και να προσαρμόσω τα προσωπικά μου σχέδια στις ανάγκες της οικογένειάς μου.
Σήμερα, όμως, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για όσα έζησα και για όσα συνεχίζω να κάνω. Κάθε εμπειρία, ακόμη και εκείνη που αρχικά μοιάζει δύσκολη ή απογοητευτική, μπορεί να μας προσφέρει ένα σημαντικό μάθημα.
Στους ανθρώπους που με ακολουθούν θα ήθελα να πω να μην εγκαταλείπουν τα όνειρά τους, αλλά να θυμούνται ότι χρειάζεται να εργάζονται γι' αυτά με επιμονή, υπομονή και πίστη. Να μη φοβούνται να ξεκινήσουν ξανά, να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο ή να αλλάξουν κατεύθυνση όταν αισθάνονται ότι αυτό είναι απαραίτητο.
Και πάνω απ' όλα, να μη θεωρούν ότι η επιτυχία μετριέται μόνο με την αναγνώριση ή την επαγγελματική καταξίωση. Η οικογένεια, οι ανθρώπινες σχέσεις, η δημιουργία και η δυνατότητα να προσφέρεις στους άλλους έχουν εξίσου μεγάλη αξία.
Για μένα, η μουσική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα. Είναι ένας τρόπος ζωής, μια γλώσσα επικοινωνίας και ένας δρόμος που συνεχίζει να ανοίγεται μπροστά μου.
Θα ήθελα να κλείσω με μια σκέψη που συνοψίζει όσα έμαθα μέσα από τη δική μου διαδρομή: ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσεις ένα όνειρο, να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο ή να προσφέρεις αυτό που αγαπάς στους ανθρώπους γύρω σου. Γιατί η μουσική μπορεί να μας ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, αλλά η πραγματική της δύναμη βρίσκεται στην καρδιά των ανθρώπων.

Translated from Greek

Interview with Christiana Theofanous for Kalithea Press, in cooperation with Kalithea Radio and Galaxias FM 92.1 Fokida
1. Mr Yannis Apostolidis, for many years you lived and worked professionally in England. What led you to choose life abroad, and how did this long journey shape your life and your artistic path?
My decision to leave for England in 1995 came from my need to develop musically and to discover new horizons. I had already gained significant experience in Greece. From September 1989, when I settled in the country, I began working as a bassist in music venues, while at the same time searching for different ways to express myself artistically.
In 1994 and 1995 I took part as lead singer in a musical theatre production at Mylos Club in Thessaloniki. In 1994, I also recorded an album with English lyrics, with a rock band, at the Papazoglou studio.
When my work with Mylos Club ended, I felt that I had to take the next step. I wanted to test my abilities in a different environment, to come into contact with other musical cultures and to broaden my possibilities.
So, in 1995, I left for London, where I lived until 2002. Those years were a decisive chapter of my life. I worked as a singer, played saxophone and flute, and got to know a multicultural musical environment at first hand.
My path was not always easy, but it taught me to persevere, to adapt and not to rest on my laurels. I believe that an artist must remain in constant search. Music is not a road you learn once and then it is finished; it is a continuous process of discovery.
2. We know that you also passed through the world of street music, where you managed to create a complete musical sound, essentially building a whole music band by yourself, with the help of the right equipment. At the same time, you perform songs in many languages. How did this experience begin, and what did direct contact with the public teach you?
Street music was a wish I had had for many years. When I lived in London, I was not given the opportunity to try it, since from the very first moment I worked as a singer in bars and restaurants. At the same time, I played saxophone and flute and took part in jam sessions in the pubs of my neighbourhood, where I had the chance to develop through live music and collaboration with other musicians.
In the end, I fulfilled this wish two summers ago, here in Chalkidiki. It was a special experience for me, because I managed to try something I had been thinking about for years.
With the help of the right equipment, I can create a complete musical sound, giving the impression of a whole band while I am alone. This requires technical knowledge, preparation and constant concentration.
Street music, however, has another dimension. You come into direct contact with people who may not know you at all. There is not necessarily the presentation of an organised stage or the expectation of a particular show. People stop, listen and react spontaneously.
What interests me most is communication. By performing songs in different languages, I can reach people with different cultural references. Music has this magical quality: even when we do not understand all the words, we can feel the emotion.
3. England is a country with a multicultural environment and diverse musical influences. What was your experience there as a Greek singer? What difficulties did you encounter, and what opportunities were given to you to develop artistically?
London was a great school for me. From the very first moment I worked as a singer in bars and restaurants, while at the same time playing saxophone and flute. I often took part in jam sessions in the pubs of my neighbourhood, where I came into contact with musicians of different influences and developed both my vocal abilities and my skills as an instrumentalist.
My everyday life, however, had a difficult side. In the mornings I worked part-time in a sandwich shop in the City of London. I washed food containers and prepared sandwiches, while in the evenings the stage awaited me. It was a reality that demanded hard work and discipline.
In 1998 I started postgraduate studies in music teaching at Middlesex University. Unfortunately, I did not manage to complete them, as my professional commitments forced me to work in the evenings. It is something I still think about with regret, but at the time I had to meet the needs of my life and my work.
That same year I took part as a flautist on the album Kingsize by Boo Radleys, playing flute on two songs. My name, Yannis Apostolidis, is printed on the album cover. It was an important experience for me, and I wished for this collaboration to continue.
England taught me that talent is important, but that it is not enough on its own. It requires perseverance, consistency, professionalism and the willingness to make the most of every opportunity. Above all, I learned not to give up on music, even when the circumstances of life demand great personal sacrifices.
4. During your time abroad, you also found yourself in Saint Petersburg, where you performed concerts and professional collaborations. Would you like to share with us a little of the atmosphere of those performances? How did the audience welcome you, and what do you keep from this experience that stands out?
Saint Petersburg is an important chapter of my musical journey. From 2007 to 2010 I travelled there during the winter season together with my friend and collaborator, the keyboardist Giorgos Apazidis, performing concerts and professional collaborations.
It was a different experience from that of England, as we came into contact with another cultural environment and with people who had different musical references. For a musician, such experiences are valuable, because they make you remain open, observe and adapt.
What I keep from that period is the value of collaboration and of live musical communication. When you go on stage, it is not enough to perform a song correctly. You need to create a connection with the audience and convey the emotion of the interpretation.
Music gave me the opportunity to work in different countries and to meet people I might never otherwise have met. This ability to communicate beyond borders is one of the things I value most in my artistic path.
5. When a Greek artist performs far from their homeland, music often takes on a special emotional character. Did you notice this at your concerts abroad? How does the audience's relationship with Greek song express itself, especially when they are far from Greece?
I believe that Greek song carries a special emotional weight. For Greeks who live far from their homeland, a familiar melody can awaken memories, recall family moments and bring them mentally closer to their place.
Music works like a bridge between the present and our memories. It can remind us of people, places and moments that have left their mark on our lives.
At the same time, I believe that the power of song is not limited by language. A person who does not speak Greek can be moved by an interpretation, feel the melody and grasp the emotion conveyed by the singer.
As a musician, this is something that interests me particularly. I want to be able to communicate with different people and use my voice to convey emotions that are common to all of us.
Greek song has a rich tradition, intense melodic quality and a particular expressive power. I believe it deserves to travel even further, while preserving its authenticity and its identity.
6. Apart from live performances, your artistic path includes collaborations, professional contacts and many different activities. Which do you consider the most important moments of your journey in England and Saint Petersburg? Were there people or collaborations that substantially influenced your path?
If I had to single out certain milestones, I would first mention my experience in London, where I had the opportunity to develop as a singer and instrumentalist through daily work and my participation in musical gatherings.
The album Kingsize by Boo Radleys holds a special place, where I played flute on two songs in 1998. The fact that my name, Yannis Apostolidis, is printed on the cover is a specific and important memory from that period.
Another milestone was 2002, shortly before I returned to Greece, when I created my personal album Vacant Alleyways. It includes six of my own songs, produced by me. I had the feeling that a major cycle of my life was closing, and I wanted to leave behind a work that expressed me personally.
After my return, I worked for about ten years with my friend and keyboardist Giorgos Apazidis, with whom we worked in hotels in Chalkidiki. The pace was demanding, as we worked seven days a week. At the same time, we travelled together to Saint Petersburg during the winters of the 2007–2010 period.
Every collaboration has its own value. When you share the stage with other musicians, you learn to listen, to collaborate and to respect each person's different approach. These experiences are just as important as personal achievements, because they shape you both as an artist and as a person.
7. After so many years abroad, do you believe that the way an artist perceives music, the audience and themselves changes? What did this long experience teach you?
Undoubtedly, life in different countries affects the way you see music and the world. When you come into contact with different cultures, sounds and people, you understand that there are many paths to express yourself artistically.
My own path included different roles. I started as a bassist, took up singing, played saxophone and flute, took part in groups and collaborations, and created my own songs. Each experience offered me something different.
I also learned that music requires continuous work. Knowledge or talent alone is not enough. You need to remain active, try new ideas and accept that there is always something more to learn.
As a person, life abroad made me rely more on my own strengths and face difficulties with greater composure. At the same time, it helped me understand how important the balance is between professional ambitions and our personal responsibilities.
Today, as a music teacher at the Child Creative Occupation Centre in Nea Moudania, I see music from a different side: as a means of education, creativity and personal development.
I believe that an artist truly evolves when they do not stop learning, but also when they find ways to pass on what they have gained through their path.
8. Life far from the homeland has its beautiful moments, but also difficulties that are not always visible to others. How did you experience this distance? Were there moments when you missed Greece particularly, or when you felt that music helped you keep your connection with it alive?
Life abroad has many sides. On the one hand, it gives you the opportunity to meet new people, to work in different environments and to discover possibilities that